The Melvins live @ Het Depot (Leuven), 1/10/2018.

Het is even geleden dat ik hier nog iets schreef, ik weet het; ik had gewoon geen inspiratie. Nu ook niet echt, maar vermits ik afgelopen maandag naar een optreden geweest ben, wil ik daar toch even kort iets over schrijven.

Zoals de titel al aangeeft, ging ik naar Het Depot in Leuven voor een optreden van The Melvins (ook soms gewoon Melvins). Toen ik (heel) lang geleden de eerste keer naar Pukkelpop ging, in het gezegende jaar 1995 (als ik dat schrijf, dan voel  ik me oud …), stonden zij daar ook, als eerste of tweede op het hoofdpodium (net voor of net na Kyuss, dacht ik). Toen speelden ze – als mijn geheugen me niet te zeer bedriegt – vooral harde (zware) maar trage muziek, sludge dus. Ik heb hun niet echt gevolgd nadien, maar nu was het toch wel afwisselend. Ik zou dit optreden niet direct bij de beste die ik ooit gezien heb plaatsen, maar goed was het zeker wel. Ik denk dat iedereen die houdt van punk of metal (met uitzondering van sommige puristen misschien) zich wel geamuseerd heeft.

Voor wie zich niks bij The Melvins kan voorstellen volgt hier de registratie van een optreden in augustus dit jaar ergens in de Verenigde Staten: klik. Het is wel een amateuropname, denk ik.

Advertenties

Pukkelpop 2018, dag 3 (zaterdag 18/08).

Zaterdag 18/08 was dag drie van Pukkelpop 2018 (hier vind je mijn verslagje van dag 2 en daar vind je nog wel een link naar dag 1).

****

West Thebarton, voor goede rockmuziek moet je blijkbaar in Australië zijn.

Rolling Blackouts Coastal Fever, een onmogelijke naam en weer Australiërs.

Protomartyr.

King Gizzard & The Lizard Wizard.

The Black Angels, voor mij de afsluiter.

***

King Tuff.

Ron Gallo.

La Dispute.

Sleaford Mods.

**

The Fever 333.

Marlon Williams.

*

(niet van toepassing)

In het algemeen vind ik het jammer dat er – sinds vorig jaar al – geen podium meer is voor hardere muziek. Erger nog is dat er te veel aandacht voor slappe popmuziek is en overdreven aandacht voor dance en zeker voor dj’s is. Volgens mij horen die laatsten niet thuis op een festival, maar ik vrees dat ik een achterhoedgevecht voer. Nog twee punten van kritiek. Het eerste is een terugkerend thema: het eten, je betaalt maximale prijzen voor minimale porties, het ruikt echt naar oplichting. Het tweede punt lijkt me nieuw, al kan het gewoon toevallig zijn: de toiletten. Misschien ben ik gewoon op de verkeerde momenten willen gaan, maar dergelijke drukte heb ik daar al lang niet meer gezien.

Ter afsluiting nog een clipje van Rolling Blackouts Coastal Fever, het is een registratie van een sessie voor het Amerikaanse radiostation (?) KEXP: https://www.youtube.com/watch?v=N2zuqY8PrUo

Pukkelpop 2018, dag 2 (vrijdag 17/08).

Een overzichtje van dag 2 van Pukkelpop 2018, vrijdag 17/08 (dag 1 vind je hier)

****

Whispering Sons: new wave is nog steeds springlevend!

Steak Number Eight, hun laaste festivaloptreden voor hun geplande naamsverandering, er volgens wel nog twee (?) zaaloptredens (ik ben vergeten waar, maar het is toch al uitverkocht).

JD McPherson, klassieke rock ’n roll leeft nog! Alleen dat ene rustige nummer brak wat mij betreft de sfeer, de vibe wat.

Amenra, alleen jammer van de toch wat storende achtergrondgeluiden tijdens de stille stukken, met name babbelende toeschouwers (ofwel kom je naar een optreden en zwijg je, ook tijdens de stille stukken, ofwel blijf je buiten staan) en ook wel geluiden afkomstig van andere podia. Die achtergrond heb je niet tijdens een zaaloptreden, al bleef het wel indrukwekkend, zoals steeds.

Madensuyu: een van de toppers van Pukkelpop 2018 in het totaal en voor (veel te) weinig volk.

***

Metz.

**

Deaf Havana.

Amber Run.

*

Hockey Dad.

En voor het overige gelden dezelfde opmerkingen als op dag 1. Om af te sluiten nog een deel van het optreden van Amenra zoals op het wereldwijde web terug te vinden is: https://www.youtube.com/watch?v=KkHjaHN_v-o

Pukkelpop 2018, dag 1 (donderdag 16/08).

Pukkelpop 2018 zit er weer op. Ik wilde eerst dit hele verslagje in een post gieten, maar voor de leesbaarheid laat ik dat toch maar even.

Dag 0, woensdag 15/08, sloeg ik traditiegetrouw over zodat ik meteen begon met de eerste echte Pukkelpopdag, donderdag 16/08.

****

Shellac, de enige band die dat volgens mij die dag verdiende.

***

Circa Waves.

Marquee Ouverture: klassieke muziek op Pukkelpop, wat mij betreft mag er ieder jaar op iedere Pukkelpopdag zo een act geprogrammeerd worden, maar ik vrees dat men eerder nog toekomst ziet in schlagers (zie zaterdag).

Thunderpussy.

Flogging Molly.

The War On Drugs: hadden ze niet op het hoofdpodium gestaan, dan zou ik het waarschijnlijk beter gevonden hebben. Dat heeft niks met een soort snobisme of iets dergelijks te maken, maar gewoon met het feit dat het mij daar allemaal wat te groot is: het podium, de afstand tot het podium, enz. Muziek en zeker ook het soort dat The War On Drugs speelt, komt volgens mij beter tot zijn recht in een wat intiemere omgeving. Maar praktisch is dat op een festival natuurlijk niet te doen, die band is echt te groot om in een van de tenten op te treden, geen enkele tent is groot genoeg en dus zou het tot chaos geleid hebben.

**

Gepetto & The Whales.

*

Dirty Projectors.

Grizzly Bear.

Arcade Fire.

In bovenstaand lijstje heb ik alleen rekening gehouden met optredens die ik min of meer volledig heb meegemaakt. Her en der heb ik uiteraard nog flarden van andere acts gehoord en gezien.

Voor je mij begint te beschuldigen van onkunde (dat kan), slechte smaak (zie verder), dronkenschap (naar het einde toe begon het er wat op te lijken 🙂 ) of meer van dergelijks: dit is uiteraard een heel subjectief oordeel, gebaseerd op persoonlijke (wan)smaak, bovendien mogelijk beïnvloed door hoe ik me op dat moment voelde (omstandigheden als warmte, honger, dorst, een volle blaas, enz.) spelen (speelden) dus ook een rol. Dit geldt ook voor de volgende dagen.

Hier volgt nog een (link naar) een clipje van een optreden van Shellac, weliswaar van een optreden in Barcelona in 2017: https://www.youtube.com/watch?v=epxwUCTZnoI. Het is – lijkt me – een volledig optreden, echter wel een amateuropname.

Absolutely Free Festival, Genk-Winterslag, zaterdag 4/08/2018.

Vorige week zaterdag (4 augustus) vond het Absolutely Free Festival (AFF) weer plaats. Of nee, er was ook een festivaldag op vrijdag maar vrijaf nemen voor dance is niet een maar een heleboel bruggen te ver en niet zozeer omdat vrijaf nemen op vrijdag moeilijk is voor mij …

Een kort “overzicht”:

De toppers: Peuk, Sunflower, Youff en The Homesick.

Goed: Capibara, Pavlove, Public Psyche (vroeger bekend als Rape Blossoms), Fornet en Sun Kil Moon.

Vielen nog mee: Few Bits en Omni.

Nog doenbaar, maar ook niet meer dan dat: Algiers, Shht (te veel gimmick) en Gruppo Di Pawlowski (ik hou wel van noise(rock), maar wat Mauro Pawlowski ermee doet staat mij niet zo aan, al kan ik niet zo direct zeggen hoe dat komt).

De volgende afspraak is voor volgende week donderdag, vrijdag en zaterdag, Pukkelpop dus …

Hieronder volgt nog een op het internet gevonden filmpje van een optreden van The Homesick. (Om een of andere reden hoor ik momenteel bij geen enkel You Tube-filmpje geluid, ik weet dus niet of het geluid goed genoeg is om hier te delen …) https://www.youtube.com/watch?v=wck-G9r7Fh0

Rock Herk 2018 (21/07)

Afgelopen vrijdag en zaterdag vond Rock Herk weer plaats. Helaas kon ik er alleen zaterdag bij zijn zodat ik o.a. (en vooral?) een van de weinige optredens van Raketkanon dit jaar moest missen. Jammer, maar helaas …

Hierna volgt een kort overzicht van de optredens die ik zaterdag zag en hoorde, waarbij ik me beperk tot de optredens die ik (zo goed als) volledig zag.

Top vond ik Marky Ramone’s Blitzkrieg en It It Anita. Marky Ramone’s Blitzkrieg zag ik al voor de derde keer en het blijft goed. Wellicht zullen de originele Ramones nog beter geweest zijn (nooit meegemaakt), maar als de liveopnames van hun de werkelijkheid goed weergeven komt dit goed in de buurt. Af en toe leek een nummer wat rommelig te beginnen alsof de setlist niet goed was afgesproken, maar dat deerde niet, in tegendeel, het hoort een beetje bij punkrock. It It Anita was zoals noiserock behoort te zijn: energiek, strak en gewoon heel goed.

Goed was volgens mij: Lotus (Belgische hardcore punk, ik vond het wat lijken op Bad Breeding, een Britse band), Sons (soort garagerock), Wiegedood (iets tussen postmetal en blackmetal) en The Soft Moon (new wave/postpunk).

Behoorlijk vond ik: Sons Of A Wanted Man, Fornet en Kevin Morby.

Nog doenbaar, maar ook niet meer dan dat: King Hiss.

Om af te sluiten een registratie van een (deel van een) optreden van It It Anita, gevonden op het wereldwijde web: